Bizim çocukluğumuzda imkanlar daha kısıtlıydı annemiz ,babamız her şeye müdahale eder izin vermezlerdi.
Bizim çocuklarımızın derdi ne peki onlara sağlanan imkanlar ve özgürlüğün değerini niye bilmiyorlar.
Tek yaptığı internette de vakit geçirmek, telefon ellerinden hiç düşmüyor. odası hep dağınık derslere de hiç asılmıyor.
Bu serzenişler ortalama aynı yaş grubunu içine alan anne babaların bir araya geldiğinde karşılıklı bir birlerine anlatıp dert yandıkları ortak konulardır. Önce şikayetler edilir sonra kendi çocukluklarından örnekler verilir, hayıflanılır ya ! bu çocuk niye böyle yapıyor ? sorusuyla konu bağlanır ama sorunun cevabını hiç kimse bulamaz.
Nesiller arasında ki kuşak farkından, teknolojinin hayatımıza getirdiklerinden yeni nesil üzerindeki etkilerinden hiç bahsetmeyeceğim bu kaçınılmaz değişimi kabul edip üzerinde düşünüp kendi çocukluğumuzla kıyaslamak mantıklı bir yaklaşım sayılmaz.
Asıl bakılması gereken nokta farklı.bizler anne baba olarak değişen şartları fark ederek hayatımıza ve çocuklarımıza ne kadar hakimiz.
Kendi hayatımız içinde güncellenen yeni sorunlardan korkup görmezden mi geliyoruz, yoksa soruna yapıcı bir açıdan bakıp çözüm arayışı içinde durumu baştan yapılandırmaya mı çalışıyoruz.
Kendi çocukluğumuzu düşününce uygulanan yaptırımlardan hoşnut değiliz aynı yoldan gitmemeyi seçtik ama bildiğimiz , deneyimlediğimiz başka bir yöntemde yok. peki nasıl davranacağız. Evde otorite boşluğu ve istikrarsız sürekli değişen kurallar mı var ?.Bu soruları kendimize sorarak başlayalım sohbetimize...
